1.       داستان حضرت آدم(ع) و حوّا

 

 

داستان حضرت آدم(ع) و حوّا
خلقت انسان
پديده خلقت انسان و موجودات زنده ديگر روي زمين يكي از بحث‌انگيزترين موضوعاتي است كه ذهن دانشمندان را به خود مشغول داشته است. آنها براساس يافته‌هاي علمي خود به اين حقيقت رسيده‌اند كه انسان، آغازگر تاريخ زندگي بر روي زمين نمي‌تواند باشد. مطالعات ديرين شناسان، كه مطالعه سابقه حيات موجودات كره زمين را مورد بررسي قرار مي‌دهند، درستي اين حقيقت را بيان مي‌دارد. آنها با توجّه به مدارك و شواهدي كه اين علم در اختيار آنان قرار داده است، و كشفيّات فسيلي از دوران‌هاي قبل از پيدايش انسان بر روي زمين به اين حقيقت مسلّم پي برده‌اند كه انسان، اولين موجود كره زمين نمي‌باشد و قبل از نسل او، موجودات ديگري در روي زمين زندگي مي‌كرده‌اند. و اين حقيقت نيز به طور ضمني از آيه 30 سوره بقره برداشت مي‌شود. كه برخي از مفسّرين سبب سؤال فرشتگان را خون‌ريزي‌هاي موجوداتي به نام نسناس عنوان كرده‌اند.
اميرمؤمنان علي(ع) اين موضوع را به خوبي مورد تأييد قرار مي‌دهد و مي‌فرمايد: «هفت هزار سال بعد از ايجاد جنّ و نسناس در روي زمين، خداي تبارك و تعالي اراده فرمود كه انسان‌ها را بيافريند... .»[1]
محمّد بن مسلم گويد؛ از امام باقر(ع) شنيدم كه مي‌فرمود: «خداي عزّوجلّ از آن هنگامي كه زمين را آفريده، هفت عالم كه فرزند آدم(ع) نبوده‌اند، در زمين جا داده و همه آنان را از روي زمين آفريده و هر دسته‌اي را پس از ديگري در عصر خود در آن جاي داده است. سپس خداي عزوجل آدم(ع) را كه پدر انسان امروز است، آفريد و نژادش را از وي پديد آورد... .»[2]
البته به تصريح قرآن اولين نوع بشر حضرت آدم و كنيه‌اش ابوالبشر است. در حديث آمده است كه وي پيامبري مرسل بوده و خدا با او به كلام سخن گفت و فرشتگان را به سجده وي فرمان داد و به دست قدرت خويش او را آفريد، و در بهشت جاي داد و پس از نافرماني به او فرمان داد تا به زمين هبوط كند و هنگامي كه فرزندان او بسيار شدند و زمين را آبادان ساختند، خداوند او را بر فرزندانش پيامبري داد.
داستان آفرينش آدم(ع) از سوره‌هاي بقره، آل عمران، اعراف، مريم، نساء، طه، اسراء، حجر، ص، فصّلت، رعد، كهف، الرحمن و ياسين اقتباس شده است.
اراده خداوند بر آفرينش آدم(ع)
پس از آفرينش آسمان‌ها، زمين و ساير موجودات، اراده خداي سبحان بر اين امر تعلّق گرفت تا سرآمد مخلوقات و اشرف كائنات يعني انسان را بيافريند و او را خليفه و جانشين خود بر روي زمين قرار دهد.
موضوع خلقت اولين انسان، به لحاظ اينكه در اين زمينه نظريّه‌هاي متفاوتي وجود دارد، يكي از پيچيده‌ترين مسائل راز آفرينش مي‌باشد.

[وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يفْسِدُ فِيهَا وَيسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ] [البقرة:30]
به خاطر بياور هنگامي را كه پروردگارت به فرشتگان گفت: «من در روي زمين، جانشيني [نماينده‏اي‏] قرار خواهم داد.» فرشتگان گفتند: «پروردگارا! آيا كسي را در آن قرار مي‏دهي كه فساد و خونريزي كند؟! [اگر هدف از آفرينش انسان، عبادت است،] ما تسبيح و حمد تو را به جا مي‏آوريم، و تو را تقديس مي‏كنيم.» پروردگار فرمود: «من حقايقي را مي‏دانم كه شما نمي‏دانيد.»

اين آيات جايگاه انسان را در نظام احسن تعيين مي‌كند؛ هم دلالت دارد بر اين كه انسان از استعداد خاصّي در زمينه معرفت حقايق برخوردار است و هم موقعيّت فرشتگان در ارتباط با انسان و عدم استعداد و قابليّت آنان براي خلافت الهي را روشن مي‌سازد.
داستان خلقت آدم از آنجايي آغاز شد كه خداوند براي آزمودن فرشتگان خود به آنان فرمود: «من اراده كرده‌ام [به جاي شما] جانشيني براي خود بر روي زمين قرار دهم»، و در آيه ديگري مي‌فرمايد: «من اراده كرده‌ام بشري را از گِل بيافرينم. پس آن زمان كه او را مستوي ساختم و از روح خود در او دميدم پس بر او سجده كنيد».[3] و اين اولين آزموني بود كه خداوند فرشتگان را به آن آزمايش نمود.
}}}
[1] ـ علل الشرايع ، ج 1، ص 365.

[2] ـ خصال ، ج 2، ص 115.

[3] ـ آيه 71 – 74 سوره ص.


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1390ساعت 12:29  توسط موسسه حبل المتین  | 

گرچه بعضى از مفسران، كه معمولا تحت تاثير افكار تند غربى قرار دارند، سعى كرده اند به داستان آدم و همسرش، از آغاز تا پايان چهره تشبيه و مجاز و كنايه و به اصطلاح روز" سمبوليك" بدهند و تمام بحثهاى مربوط به اين ماجرا را حمل بر خلاف ظاهر كرده، كنايه از مسائل معنوى بگيرند، ولى شك نيست كه ظاهر آيات قرآن حكايت از يك جريان واقعى و عينى مى كند كه براى پدر و مادر نخستين ما واقع شد، و چون، در اين داستان نكته اى وجود ندارد كه نتوان آن را طبق ظاهر تفسير كرد، و با موازين عقلى سازگار نباشد، (تا قرينه اى براى حمل بر معنى كنايى به دست آيد) دليلى ندارد كه ما ظاهر آيات را نپذيريم و بر معنى حقيقى خود حمل نكنيم.ولى با اين حال اين جريان حسى و عينى مى تواند اشاراتى به زندگى آينده نوع بشر در اين جهان، در برداشته باشد.به هر حال داستان حضرت آد م از این قرار است:

قبل از خلقت آدم، خدا به فرشتگانش گفت که میخواهم در روی زمین خلیفه و جانشین برای خودم قرار دهم. آنها به خدا اعتراض کردند و خداوند در جواب آنها گفت من چیزهایی میدانم که شما نمیدانید. سپس خدا آدم را از گل آفرید و بعد تصویر پردازی او در مرحله دوم بود و آنگاه از روح خود در او دمید و به فرشتگانش دستور داد که او را سجده کنند. همه فرشتگان بجز ابلیس که تکبر کرد، آدم را سجده کردند. این تکبر و غرور شیطان باعث رانده شدن ابدی او از درگاه خداوند شد. بعد از این مرحله خدا همه اسماء را به آدم یاد داد. این تعلیم فقط اسامی موجودات نبود؛ بلکه راز نهفته و سری بود که فرشتگان آنها را از آدم آموختند و بنا به قولی اسامی همه حجت های خدا، اسامی سرزمین ها، گیاهها، کوهها، بیابانها و یا اصلا اسرار و خواص موجودات بود.


سپس خداوند همسر او حضرت حوا علیهاسلام را آفرید و هر دو را در بهشت اسکان داد و به آن ها گفت که از هر چیزی که میخواهید میتوانید بخورید ،لذت ببرید و بهره مند شوید، فقط یک درخت ممنوعه هست که به آن نزدیک نشوید. ولی آدم این توصیه را فراموش کرد و با فریب و قسم دروغ شیطان، وی و همسرش از آن درخت ممنوعه خوردند و لذا خداوند هر سه نفر را از بهشت بیرون کرد. حضرت آدم به کوه صفا و حضرت حوا به کوه مروه فرود آمدند. آدم چهل روز به سجده افتاد و از فراق بهشت گریه کرد و آنقدر نالید و با کلماتی که از خدا یاد گرفت توبه کرد. این دو بزرگوار در اثر این نافرمانی به زمین هبوط کردند. این هبوط هم منجر به زندگی مشترک و توالد و تناسل فرزندان آنها شد. از فرزندان او هابیل و قابیل و شیث پیغمبر میباشند. اینطور که گفته اند حضرت آدم حدود هزار سال عمر کرد.

قرآن داستان نزدیک شدن آدم به آن درخت را بعد از داستان « و علم ادم الاسماء کلها ثم عرضهم علی الملائکه فقال انبئونی باسماء هؤلاء ان کنتم صادقین » (بقره/31)؛ (و خدای عالم همه اسماء را به آدم تعلیم داد او آنگاه حقایق آن اسماء را در نظر فرشتگان پدید آورد و فرمود: اگر شما در دعوی خود صادقید اسمای اینان را بیان کنید.) ذکر کرده است، یعنی آدم پیش از آن که به بهشت برود و به او بگویند اینجا بمان، چشمش باز شده بود و همه حقایق عالم را آموخته بود، آدم بود و در بهشت بود نه یک حیوان چشم بسته ای در بهشت بود که با خوردن آن میوه چشمش باز شد.


آدم بود که رفت به بهشت. چون آدم بود، عارف بود، شناخت داشت، شناسایی داشت و حقایق را می دانست. آدم را از این جهت بیرون کردند که از آدمیت خارج شد، با آنهمه علم و معرفت اسیر هوی و هوسش شد، اسیر یک حرص شد، اسیر یک وسوسه و طمع شد. به او گفتند اینجا جای آدم است. آدم نا آدم شد که از بهشت سقوط کرد. آدم به لوازم شناخت خود، به لوازم شناسایی خود عمل نکرد. شناخت، جهان بینی می دهد، جهان بینی ایدئولوژی می دهد، و ایدئولوژی عمل می خواهد. من آدم هستم، همه حقایق را می دانم، این " می دانم " به من جهان را به شکل خاص نشان می دهد، و چون جهان را اینگونه می بینم پس " باید و نباید " دارم.
ولی من به باید و نباید نگاه نکنم، مسؤولیت احساس نکنم، یک وسوسه گر بیاید و بگوید " آن درخت، درخت جاودانگی است، خدا حسودیش شد که به تو گفت نخور، نه، برو از این درخت بخور " (آنها گفته اند آدم به این صورت وسوسه شد) و من بخورم ولی بعد آن درخت، درخت معرفت از کار درآید. نه، ای آدم! تو آدمی، تو شناخت داری، تو جهان بینی داری، تو ایدئولوژی داری، ایدئولوژی در نهایت امر عمل می خواهد (عمل هم دو جنبه دارد: جنبه منفی و جنبه مثبت)، تقوی و خود نگهداری می خواهد، مگر می شود انسان ایدئولوژی داشته باشد ولی تاب تحمل کوچکترین محرومیت را نداشته باشد؟! هم ایدئولوژی داشته باشم و هم هر جا هر چه دیدم (دنبالش بروم)، مثلا چشمم به یک خوراکی بیفتد، آب دهانم راه بیفتد و دیگر نتوانم نخورم! آدم بودن تقوی و خود نگهداری می خواهد.

علت رانده شدن آدم از بهشت در منطق قرآن و تورات:

این است که در منطق اسلام آدم به این دلیل از بهشت رانده شد که به آن درجه چهارم شناخت خود عمل نکرد، یعنی شناخت، بعد جهان بینی پیدا کرد، بعد ایدئولوژی پیدا کرد، و بعد ایدئولوژی، او را به عمل ملتزم کرد، به اینجا که رسید، پایش لغزید، گفتند: برو بیرون. ولی تورات می گوید از اول به او گفتند شناخت پیدا نکن، چون شناخت پیدا کرد و چشمهایش باز شد به او گفتند برو بیرون، و آن درخت، درخت معرفت بود. این است که عرض می کنم کمتر اندیشه ای، فکری، نظریه تحریف شده ای، به اندازه این تحریفی که در تورات وارد شده است به بشریت و به عالم دین ضرر زده است. هنوز که هنوز است، در دنیا این موج مطرح است که یا علم یا دین، یکی از اینها. داستان آدم پر از حکمت است. یکی از حکمتها و درسها و رمزهای داستان آدم مسئله امکان شناخت است، یعنی می خواهد به همه ما بگوید: ای انسانها! شما بچه آن آدمی هستید که شناختش تا این حد بود، " بچه آدم " هستید، بچه آدمی هستید که شناخت بی نهایت پیدا کرد، پس به سوی شناخت بی نهایت بروید. بچه آدم بودن از نظر قرآن مساوی است با بچه شناسا بودن. شما بچه شناخت هستید.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1390ساعت 12:28  توسط موسسه حبل المتین  |